Een hectische, verdrietige, vermoeiende, mooie én onvergetelijke week

Dit was me het weekje wel. En dat is echt een flinke ‘understatement’. Het was hectisch, verdrietig, indrukwekkend, vermoeiend, maar ook mooi, dankbaar en onvergetelijk. Even denken waar ik zal beginnen met vertellen. Nou ja, bij het begin dan maar…

Dat was toen dochter Nika (bijna vier jaar oud) door een onhandige struikelactie ten val kwam en het uitschreeuwde van de pijn. ‘Mijn knie, mijn knie, mijn knie’, brulde ze en alle alarmbellen gingen rinkelen. Dit was geen aanstelleritis. Even later zaten we daarom bij de spoedeisende hulp, weer iets later maakte een vrouw in een witte jas een röntgenfoto van haar been en nog wat later liepen we achter haar rollende bed aan naar de kinderafdeling van het ziekenhuis. Nika had haar bovenbeen gebroken en moest de komende weken in tractie, dus met haar benen omhoog, blijven liggen.

Wij, papa en mama, – nog niet bepaald bijgekomen van alle schrik – maakten meteen een rooster. Want onze kleine meid wilden we geen moment alleen laten. Zij ons trouwens ook niet, zei ze jammerend. ‘Ik zeg alles wel af’, zei ik. ‘Maar woensdag en vrijdag heb ik fotoshoots en die kan en wil ik niet laten schieten.’

Met dank aan Nika’s papa en aan opa en oma stond ik woensdagochtend om half negen bij verloskundigenpraktijk Meno in Tiel. Moe, want ik had die nacht weinig geslapen, bouwde ik mijn fotolampen op. Ruim vier uren vlogen voorbij! Ik kreeg energie van de leuke vrouwen die daar de boel runnen. En toen ik ook nog eens de eer kreeg om twee pasgeboren baby’s te fotograferen, was ik helemaal blij. Zo’n leuke klus. Even vergat ik alle hectiek van de afgelopen dagen.

Foto’s uitzoeken en bewerken deed ik tussen de bedrijven door. Gelukkig speelden de pedagogisch medewerksters in het ziekenhuis af en toe ook even met Nika. Dan pakte ik snel de laptop erbij.

Ook vrijdag scheurde ik vroeg in de ochtend uitgeput met een volgepakte kofferbak over de snelweg, naar Woudenberg dit keer. Lieneke en Raymond gingen er trouwen en ik mocht hun mooiste dag vastleggen. Wat een fijne mensen, wat een leuke dag. Bij het Henschotermeer – een mooiere plek kan ik me bijna niet voorstellen – wandelden Lieneke en Raymond over het strand, spetterden ze in het water en poseerden ze in het bos. Een geweldige assistente bleek ook onmisbaar. Rosalie gooide Lienekes sluier vakkundig in de lucht en snelde daarna als een speer uit beeld, door het mulle zand. Het leverde supermooie beelden op.

Nika ligt nog steeds met haar benen omhoog. Het gaat goed met haar. Ze heeft veel minder pijn dan in het begin. Ze kijkt wat filmpjes op de tablet. Even tijd voor mij om deze blog te schrijven. Een week om niet snel te vergeten. Blij dat ik zulk leuk werk doe!

Een gedachte over “Een hectische, verdrietige, vermoeiende, mooie én onvergetelijke week

  1. Ah wat een toestand. Is het niet leuk om niks te verrassen met allemaal leuke kaarten. Ik wil wel een kaartje sturen naar jullie meisje. Misschien kan je me een adres sturen waar ik de kaart heen kan sturen.
    Verder heel veel sterkte met jullie hektische tijd en hopelijk knapt Nika snel op en komt ze weer lekker thuis

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *