Bijna 300 jongens en meiden voor m’n lens; topdag!

‘Moet ik je soms even kietelen?’, ‘Ajax is kampioen, Feijenoord niet.’ of ‘Er lopen twee oenen op straat…’. Een heel arsenaal aan enthousiasme had ik vorige week in mijn hoofd zitten. Alles om de jongens en meiden voor mijn lens aan het lachen te krijgen. Moppen tappen was gelukkig bijna niet nodig tijdens het maken van de schoolfoto’s op de Cuneraschool in Rhenen. De meeste leerlingen toonden zich namelijk volleerde supermodellen.

Eerlijke blikken
Werken met kinderen vind ik fantastisch. Geen wonder dat ik dit jaar ook heel graag de schoolfoto’s voor de Cuneraschool wilde maken. Zo fijn om al die eerlijke blikken vast te mogen leggen. Bijna driehonderd kinderen voor mijn lens. Snel dus, maar wel puur. Gegarandeerd een topdag! Met de hulp van twee lieve hulpmoeders gelukkig ook nog eens een gestructureerd project. Lachende ogen, daar ging ik voor. Dat niet alle jongens en meiden die zomaar tevoorschijn konden toveren, vond ik juist een leuke uitdaging.

Gekke bekken
‘Zet je handen maar in je zij’, zei ik tegen een jongetje. Hij keek me met uitdagende blik aan, terwijl hij zijn armen achter zijn rug stak. ‘Nee, in je zíj’, probeerde ik nog eens. Hij had er geen zin in. Z’n handen liet hij overal, behalve naast zijn lichaam. Nou ja, wat kan mij die armen ook schelen, dacht ik strijdlustig en ik hield mijn camera voor m’n gezicht, klaar om te schieten. ‘Laat eens zien hoe goed je kan lachen.’ Als respons kreeg ik een show vol gekke bekken, compleet met uitpuilende ogen en uitgestoken tong. Best grappig eigenlijk, maar ik verwachtte niet dat de ouders of verzorgers van deze jongen graag een kiekje op de schoorsteen zagen prijken waarop hun spruit een trol imiteerde.

Eén minuut elf
Hoe ging ik dit oplossen? Mijn gevoel zei me dat een mopje opdreunen in dit geval niet ging werken. Lang de tijd om erover na te denken had ik niet. Volgens berekeningen vooraf had ik – om precies te zijn – één minuut en elf seconden per kind de tijd, als ik alle leerlingen op dezelfde dag en voordat de bel ging op de foto wilde zetten. Deze jongen had de ambitie mijn strakke tijdschema in de war te gooien, zo leek het.
Er was nog een klasgenoot in het zaaltje waar ik mijn mobiele studio had opgebouwd. Een kort moment, heel eventjes maar, lachten ze naar elkaar. Klik, zei mijn camera. Geen complete fotosessie dit keer, maar ook dit jongetje stond er op met een echte lach. ‘Dankjewel’, zei ik. ‘Goed gedaan.’

Big smile
Het grootste deel van de leerlingen van de Cuneraschool liet wel op aanvraag een big smile zien. Het maakte de volgende fase van de schoolfotografie ook zo leuk; het uitzoeken van de foto’s en de fotobewerking. Steeds weer zag ik die blije gezichten op mijn scherm voorbij komen.
De inlogkaartjes zijn inmiddels uitgedeeld en de bestellingen stromen binnen. Weer een fijne klus afgerond.

4 gedachtes over “Bijna 300 jongens en meiden voor m’n lens; topdag!

  1. Deze dag had ik wel vlieg willen zijn
    Ik herinner me een mega gestreste fotograaf op mijn werk… Resultaat mega slecht foto’s en geen fijne reclame. Plus een slechte verkoop.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *